Wyznanie, według definicji podanej w Słowniku języka polskiego to religia wyznawana przez jakąś grupę ludzi. Ten sam słownik pojęcie religia określa jako zespół wierzeń dotyczących istnienia Boga lub bogów, pochodzenia i celu życia człowieka, powstania świata oraz w związane z nimi obrzędy, zasady moralne i formy organizacyjne. Z kolei słowo przynależność to bycie elementem jakiejś organizacji lub społeczności. Przez przynależność wyznaniową (wyznanie) rozumiemy formalne uczestnictwo lub emocjonalny związek z określonym wyznaniem religijnym (kościołem lub związkiem wyznaniowym). Na nią – tak jak między innymi na swój wiek, płeć i pochodzenie etniczne; miejsce urodzenia czyli narodowość i pochodzenie społeczne – człowiek nie ma żadnego wpływu. Wyznanie „dziedziczy” od rodziców. Religia to „spadek”, które w Kościele katolickim kilkutygodniowe lub kilkumiesięczne dzieci otrzymują w chwili chrztu. W polskiej rzeczywistości chrzest to często tradycja, zwyczaj i obyczaj (nie jest ważne jakiego określanie się używa) z lęku przed odrzuceniem społecznym i/lub dla „świętego spokoju” w tzw. katolickiej rodzinie. W wyniku czego – nie raz i nie dwa – u człowieka, niekoniecznie dorosłego wiara, czyli przekonanie, że coś jest słuszne, prawdziwe, wartościowe bardzo szybko przeobraża się w coś (?) co jest nawykiem i przyzwyczajeniem, a nawet staje się rutyną.

Dlatego poczynając od przypomnienia, że wolność religijna jest jednym z podstawowych praw każdego człowieka, w tym także dziecka [] nie wolno nie zauważyć iż postępowanie lub wykonywanie jakichś czynności według utartych schematów nie jest tym, co akceptuje młodzież, która nie lubi rutyny i podporządkowania się ogólnym regułom. Zadawanie licznych oraz z wielu powodów pytań i poszukiwanie na nie odpowiedzi, to potrzeba każdego dziecka i dojrzewającego człowieka. Zwłaszcza, że pytanie: „Kim jestem?” nie pojawia się wówczas, gdy człowiek jest dorosły.

▪ „Proces poszukiwania tożsamości zaczyna się już w wieku dziesięciu lat i początkowo przebiega spokojnie. Jednak z czasem staje się coraz trudniejszy do zrozumienia dla dziecka i nawet młodzież będąca w wieku studenckim ma problemy z odnalezieniem siebie i nieustannie stara się znaleźć swoje miejsce w świecie. Żaden człowiek, a zatem również ten, który, wychodząc z okresu dziecięcego, przymierza się do wkraczania w dorosłość, nie jest zjawiskiem samym w sobie. Jego tożsamość wiąże się z jego otoczeniem i nie jest od niego całkowicie niezależna. Tożsamość człowieka współtworzą liczne warstwy czy kręgi tego, co dałoby się ogólnie nazwać domem. Jest to rodzina, krąg przyjaciół albo ludzi tej samej wiary, budynek w którym człowiek mieszka, gmina, a także jej pejzaż. Zdobywanie tożsamości indywidualnej jest wciąż ponawianym i konstytuującym się wysiłkiem rozumienia samego siebie”. (Izabela Gątarek)

POLECANE LINKI ▪ ciekawe strony, które warto odwiedzić

Close Menu

Zamówienie pakietu EXTRA

[contact-form-7 404 "Not Found"]

Zamówienie pakietu PREMIUM

[contact-form-7 404 "Not Found"]

Zamówienie pakietu SUPER

[contact-form-7 404 "Not Found"]

Zamówienie pakietu STANDARD

[contact-form-7 404 "Not Found"]

Zamówienie pakietu BASIC

[contact-form-7 404 "Not Found"]